01. Harry - PROLOG

~Harry~

To nie tak, że się w niej zakochałem. Myślę, że to dość oczywiste, że nie powinienem.  A jednak. To było nieuniknione po tym czasie, który razem spędziliśmy; albo lepiej byłoby powiedzieć, po czasie, w którym starałem się zatrzymać ją przy sobie kompletnie wbrew niej. Chociaż myślę, że podobało jej się to; śmiała się, jej oczy błyszczały, tak sądzę. To nie moja wina, nie wiem jak to się stało, definitywnie nie byłem gotowy na taką dziewczynę, jak ona. Nie była łatwa, prawdopodobnie nigdy nie będzie, ale istnieje wiele powodów, dlaczego jest tym, kim jest.

Nigdy nawet nie sądziłem, że uda mi się ją zmienić. Nie robiłem tego aż do teraz i nie zrobię tego więcej; przynajmniej nie w najbliższym czasie. Raz popełniłem błąd próby zmienienia jej, i nie skończyło się to dobrze. Żadna z prób nie była zupełnie szczera. Prawdopodobnie uwierzyłem w to, że mogę sprawić, aby zła strona jej osobowości odeszła wysuwając tą uroczą stronę na pierwszy plan.

Myliłem się.

To znaczy, tak, miała takie momenty, ale było to tak rzadko, że zaczynam się zastanawiać, czy miały one miejsce w rzeczywistości. Czasem po prostu myślę, że masa tych dobrych rzeczy to był tylko sen, wiesz? Tak naprawdę nie czujesz się dobrze, gdy zdajesz sobie sprawę z tego, że nie możesz zrobić nic dla osoby, której najbardziej pragniesz. To jest niszczące. Byłem naiwny wierząc, że było coś co mogłem dla niej zrobić w tamtym czasie. Więc, wszystko co zrobiłem, nie znaczy nic ( nie znaczy naprawdę nic ) dla tej upartej i nieznośnej dziewczyny; straciłem mój czas, mój sen, mój umysł, mój rozsądek i po co to wszytko? Po nic poza kilkoma drinkami i uśmiechami, następnie przeprosinami i ucieczką.

Wciąż jeszcze nie mogę przestać myśleć o jej nieszczęśliwym uśmiechu, który nigdy nie opuszczał jej oczu; tych oszałamiających niebieskich oczu. Nie umiem przestać myśleć o tym, jak delikatna była jej skóra, sporadycznie pozwalała mi siebie dotknąć. Przypuszczam, że to mrowienie, które miałem, było tylko jakimś  głupim uczuciem, które spotykało mnie, gdy myślałem o tym, że powinniśmy być razem; nie powinniśmy, między nami nic nie ma.

Od samego początku mnie ostrzegała; mówiła mi, że nie powinienem się do niej zbliżać, nie powinienem jej polubić. Ale zrobiłem to, i w tamtym momencie zdecydowanie chciałem uderzyć się w twarz. To prawdopodobnie bolałoby mniej, niż poczucie nieposiadania jej, niż wiedza o tym, że ona żyła życiem, którego nie byłem częścią; nawet najmniejszą częścią. Ale prawda jest taka, że ona się tym nie przejmuje. Nigdy się nie przejmowała i nigdy nie będzie. Głęboko, w mojej podświadomości, wiedziałem to. Ale myślałem, że będę w stanie zrobić coś, żeby to zmienić. Potrzebowałem jej tak bardzo, chciałem, żeby wiedziała ile dla mnie znaczy. Prawdę powiedziawszy, może gdybym ją prędzej spotkał, coś by się między nami wydarzyło. Ale nie spotkałem, i to prowadzi mnie do nikąd.

Ale cholera, chciałbym móc opleść ją swoimi ramionami i przytulać ją każdej nocy przed snem. Chciałbym całować jej usta i śpiewać dla niej miłosne piosenki za każdym razem, gdy ona będzie smutna, przygnębiona (Boże, wiem jak często się tak czuje ). Chciałbym móc budzić ją pocałunkami i łaskotać tylko po to, by zobaczyć ją uśmiechającą się. Przynajmniej chciałbym umieć nienawidzić ją za wszystko, przez co musiałem dla niej przejść, ale po prostu nie umiem. Po prostu nie umiem myśleć o niej i w tym samym czasie być złym, nie żal mi spędzonego z nią czasu, nie umiem żałować dnia w którym ją poznałem, ponieważ przez cały czas mam nadzieję, że będę ją mieć. Rozumna część mnie mówi mi, że to się nigdy nie stanie, tak samo robi dziewięćdziesiąt dziewięć procent mojego złamanego serca, ale ten jeden procent sprawia, że pragnę jej i pragnę być z nią bardziej, niż z nikim przedtem.

Czujesz to tak intensywnie ale gdy uświadamiasz sobie, że nie umiesz przestać brnąć w to dalej, to coraz bardziej się w tobie zagłębia każdego dnia. Zakochałem się. I wariuję. Moje życie nie ma znaczenia; wszystkie plany na przyszłość, wszystkie rzeczy, które chciałem zrobić, studiować, osiągnąć, nie mają znaczenia. Potrzebuję jej. Nie mogę zaprzeczyć. Próbowałem okłamywać siebie, ale za każdym razem gdy patrzyłem w lustro, widziałem pustkę w moich oczach, wszystko przez nią.  A nawet gdybym miał inną opcję, prawdopodobnie byłbym chory z tego bólu i myślałbym o niej w każdej sekundzie mojego życia, ponieważ jestem zakochany i po prostu nie umiałbym przestać o niej myśleć. Dawno się tak nie czułem, to jest ból, którego potrzebuję, żeby poczuć że żyję. Ona sprawia, że odżywam na nowo. Ta buntownicza i nieustraszona dziewczyna sprawia, że czuję. Prawdopodobnie najgorsze uczucie, ale nadal uczucie.

Nie zmienię jej. Wątpię, że ona kiedykolwiek będzie moja, ale jeśli ten ból jest jedyną rzeczą, która trzyma mnie przy życiu, zrobię to.

Nie jestem nad nią. Oczywiście, że nie jestem; wszyscy dookoła mnie o tym wiedzą. Ale oni zdają się nie przejmować, nie wydają się rozumieć co dzieje się w moje głowie, nie chcą mi pomóc. Wolą udawać, że ona nigdy nie istniała, bo chcą żebym uwierzył, że była błędem, że była częścią mojego życia, która nie powinna istnieć. Nie chcą uwierzyć we wszystkie rzeczy, które z nią przeszedłem, ponieważ dla niej one nigdy nie istniały. Ale to się stało. I czy ona tego chce czy nie, nie pozwolę jej odejść. Nie zostawię tego za sobą. Dlaczego? Ponieważ pragnąłem jej. Pragnąłem Scarlett. Zakochałem się w niej.

Albo po prostu zwariowałem.